Hoewel dit uurwerk is gerestaureerd met talloze nieuwe onderdelen, behoudt het zijn grote betekenis als typisch hybride uurwerk tussen een lantaarnklok en een Comtoise-uurwerk.   

De wijzers, wijzerplaat met grondplaat en lijstwerk zijn nieuw. De achterkant, deuren en bel zijn nieuw. Het wisselwiel en het uurwiel van de tandwieloverbrenging zelf zijn vernieuwd. De as van de spil is nieuw. Men had ook kunnen stellen dat alleen de kooi met de twee wielstellen origineel is aan deze klok, met een vernieuwde spilas. Dit uurwerk is waarschijnlijk in de 20ste eeuw gerestaureerd en in zijn huidige vorm gebracht. Blijkbaar zijn alle *oude* schroeven vervangen door *nieuwe* schroeven, behalve de 4 grote moeren op de pilaren van het uurwerk. Er zijn alleen metrische bouten met ronde koppen of cilinderkoppen. 
                                                                                                                                                                                                                                                      De houten onderdelen op het opvallende kroonwiel, dat dienst doet als windscherm (dit *windscherm* is ook uiterst ongebruikelijk) zijn vervangen.  

De zware, gesmede kooi heeft versterkingen/verdikkingen aan de boven- en onderkant van de kooipijlers, die visueel doen denken aan de pijlers van Engelse of Franse lantaarnklokken in messing uitvoering.                                  

Met de opvallende grote moeren op de bovenste pilaren van het uurwerk en de pilaren met bredere uiteinden doet het uurwerk op het eerste gezicht denken aan de ruw gesmede kooi van een lantaarnklok. De aangrenzende wielstellen wijzen echter in de richting van een latere Comtoise klok.
                                                                                                                                                                                                              Het zijn niet alleen de wielstellen die in deze richting wijzen, maar ook het tandheugelslagwerk met zijn verticaal vallende tandheugel. Alleen al het tandheugelslagwerk kwalificeert dit 17de eeuwse hybride uurwerk als een bijzondere zeldzaamheid.

Omdat het uurwerk een tandheugelslagwerk heeft, kan het alleen rond 1680/1690 zijn gemaakt. Deze bijzondere zeldzaamheid ligt ook in het feit dat de hark van deze klok U-vormig is met dubbele tanden. Edward Barlow in Engeland zou de uitvinder zijn geweest van het tandheugelslagwerk, maar zijn tandheugel was zeker de boogvormige tandheugel die we allemaal kennen van de Engelse plaatuurwerken die we in staande klokken aantreffen.

In de vroegste voorbeelden van Haut-Jura Comtoise klokken komt de verticale tandheugel voor; de gebogen tandheugel komt ook voor, maar veel minder vaak.

Het echt bijzondere aan dit hybride uurwerk tussen een lantaarnklok en een Comtoise-uurwerk is deze verticaal vallende hark, toen nog in de U-vorm, uit een tijd dat er nog geen Haut-Jura Comtoise-uurwerken bestonden, dus op zijn vroegst vanaf ongeveer 1680 en op zijn laatst rond 1690, dus ongeveer 20/30 jaar voor de eerste verschijning van de Haut-Jura Comtoise rond 1710.

Helaas weten we niet wie de uitvinder was van de verticaal vallende hark met een enkele tandheugel.         

Helaas weten we ook niet wie de uitvinder was van de verticaal vallende hark met een U-vormige tandheugel.                                                                                       
Wat we wel weten is dat beide soorten harken al bestonden toen de Mayet en andere klokkenmakers/smeden in de Hoge Jura de eerste huisklokken begonnen te bouwen.